Drugi etap polityki planu pięcioletniego może mieć inną orientację generalną niż pierwszy, eó dą podstawę do pewnych zmian głównych zadań. Dynamiczny wzrost eksportu będzie dalej ważny, ale na jego podstawie można będzie przechodzić do stopniowego wzrostu importu; Proponuje się przyjęcie wytycznej, że po osiągnięciu sytuacji, gdy zadłużenie przestanie wzrastać, dopuścić można do pewnego wzrostu importu. W końcowych latach planu założyć można tempo wzrostu importu równe połowie tempa wzrostu eksportu. Musi temu jednak towarzyszyć opracowanie jasnych zasad efektywności importu.
Proponuje się przyjęcie zasady dalszej stabilizacji poziomu nakładów inwestycyjnych przeznaczonych na wielkie, centralne przedsięwzięcia. Dopuścić natomiast trzeba- w ostatnich latach planu - wzrost inwestycji efektywnościowych (modernizacyjnych), prowadzonych na ustalonych zasadach systemowych (samofinansowania). Może to dać pewien wzrost ogólnego wolumenu inwestycji W| końcowych dwu latach planu.
Po osiągnięciu równowagi i przeprowadzeniu reform sprzyjających efektywności, gospodarka może osiągnąć wzrastające tempo Około 5% rocznie. Nie wydaje się nierealistyczne założenie, że do takiego tempa dojść można już w 1985 r. i utrzymywać je w dalszych latach. Przyjęcie tego w planie uzależnione jest przede wszystkim od zdolności do przemian strukturalnych i głębokiej reformy ekonomicznej.
Polityka dochodowa w końcowych latach planu pięcioletniego powinna się orientować na zmniejszenie inflacji do 3-4% rocznie i utrzymanie dobrego rynku. Trudno jest ocenić możliwości wzrostu płac i dochodów realnych, zależą one bowiem głównie od osiąganego postępu w efektywności gospodarowania. Biorąc pod uwagę, że w pierwszym etapie planu nie można liczyć na podwyższanie płac realnych, należałoby dążyć do tego, aby w latach końcowych osiągać wzrost zarobków realnych w skali 3-4% rocznie. Nie jest to niemożliwe, jednak bardzo trudne. Osiągnięcie tego wymagałoby wzrostu dochodu narodowego w tempie 5% rocznie.